Er is een scene is de Nederlandse serie ‘Het gouden uur’, die mij triggerde. Een politievrouw achtervolgt een terrorist en uiteindelijk treffen ze elkaar. Hij – de man lijkt erg op Blu, de man die mij mishandelde in het detentiecentrum – staat op het punt om iemand neer te schieten met een Kalasjnikov. Zij, de agente roept om het wapen neer te leggen, maar dat doet hij niet. Ze roept nogmaals en nogmaals, dit terwijl het voor iedereen duidelijk is dat ze meteen moet schieten. Toch doet ze dat niet. De man wordt vervolgens gedood door een agent van het interventieteam. Bij het voorbijlopen zegt deze agent ‘als jij het niet doet, dan doen wij het wel.’ De agente, twijfelde en deed niets. Waarom? Het is een soortgelijke situatie van mij in het detentiecentrum. Ik zei ook alleen maar iets, maar handelde niet, met alle gevolgen van dien.
Ik weet het nu… Het betreft een ressentiment (afschuw) naar geweld. De reden daarvoor ligt in het verleden. Misschien Karma, maar eerder iets wat mij ooit in dit leven is overkomen. Mogelijk mijn enige gevecht in mijn jeugd. Met Jantje, die ik een bloedneus sloeg. Iedereen joelde, maar ik vond het zielig. Ik heb daarna nooit meer gevochten. Wat ook aannemelijk lijkt, betreft hetgeen wat ik heb gezien in Bosnië. De verschrikkelijke gevolgen van geweld. De vernietiging, de waanzin.
Voor mij is dit erg belangrijk. Het heeft me jaren bezig gehouden, met schuldgevoelens, angst en boosheid. Ik ben er nu vanaf. Het is logisch wat mij is overkomen. Een logica in het niet-handelen. Dom wellicht, maar logisch en… gewoon een gevolg van de wet van oorzaak en gevolg.
